کارزار پلتفرم مستقل جمع‌آوری امضا

با سلام
کشتی‌های ترال با تخریب کف دریا، زیستگاه‌ها و بستر زندگی ماهی‌ها را از بین می‌برند.
صید ترال یکی از شیوه‌های مخرب صید است که بسیاری از آبزیان را تهدید می‌کند و در سال‌های اخیر باعث کاهش ذخایر دریایی شده و زنگ خطری برای نابودی آبزیان است.
ترال یا گوفه تور ماهیگیری بزرگی به شکل قیف است که از دو طرف به تخته‌هایی متصل است و دنبال شناور در بستر دریا کشیده می‌شود و صیدی که به این شیوه انجام گیرد صید ترال خوانده می‌شود.
این شیوه صید دارای خطرات بسیار زیادی برای آبزیان به ویژه آبزیان کف‌زی است و عامل انقراض برخی از آبزیان و نابودی موجودات دریایی ماکول و غیرماکول است.
صید ترال در سواحل چابهار و کنارک، منابع دریایی این سواحل و محیط زیست منطقه به خطر انداخته است.
روش صید کف‌روب دارای قدمتی طولانی است (در حدود ۱۵ قرن)، این موضوع نگرانی‌ها را در مورد وجود این روش صید زیاد نموده‌است. تورهای کششی، غیرگزینشی عمل می‌کنند و سبب جارو کردن هر دو نوع ماهی قابل عرضه در بازار و ماهی نامطلوب و از هر دو اندازه قانونی و غیرقانونی آن‌ها می‌شود. در هر بار عملیات صیادی قسمتی از صید بی‌مصرف می‌باشد که به عنوان صید ضمنی، مورد استفاده قرار نمی‌گیرد، برخی از گونه‌هایی که به‌ عنوان صید ضمنی گرفتار می‌شوند نیز به‌ طور تصادفی توسط فرآیند ترال کشته می‌شوند. گونه‌هایی که به این صورت صید می‌شوند، معمولاً ممکن است شامل گونه‌های باارزشی از قبیل دلفین‌ها، لاک‌پشت‌های دریایی و کوسه‌ها، و همچنین گونه‌های صید ممنوع یا نابالغین گونه هدف شود. بسیاری از مطالعات نشان داده حجم زیادی از صید ضمنی دور ریخته می‌شود. به عنوان مثال محققان در یک مطالعه سه ساله در رودخانه کلارنس متوجه شد که حدود۱۷۷ تن صید ضمنی (از جمله ۷۷ گونه مختلف) هر ساله دور ریخته می‌شود. با توجه به اندازه صید دلخواه می‌توان با تعیین و قرار دادن اندازه مناسب چشمه در «کیسه انتهایی»، بخشی از ماهیان را از صید شدن حفظ کرد. ماهیگیران شکایت دارند که اندازه چشمه علاوه بر آن که به ماهیان کوچک‌تر از معمول برای فرار اجازه می‌دهد، سبب فرار برخی از ماهی‌ها که از نظر قانونی صید آن‌ها مشکلی ندارد، نیز می‌شود. تعدادی راه حل برای این مشکل وجود دارد، مانند گره زدن یک طناب دور «کیسه انتهایی» برای جلوگیری از باز شدن شبکه به‌ طور کامل، که با توجه به اندازه دلخواه می‌توان آن را تنظیم نمود. تنها مشکل وقتی است که چشمه‌ها به جای مربع، به شکل الماس باریک کشیده (rhombuses) می‌شود. از نظر اکثر سازمان‌های زیست‌محیطی، مشکل اساسی اغلب روش‌های صید، صید گونه نامطلوب است، آن‌ها نمی‌خواهند بعضی از ماهیان بی‌دلیل صید شوند، و ماهیگیران تمایلی ندارند که وقت خود را جهت جداسازی گونه‌های نامطلوب از گونه‌های قابل عرضه در بازار به هدر دهند. روش‌های متعددی و پیشرفته‌ای برای به حداقل رساندن صید ضمنی در ترال مشخص شده است. می‌توان به وسیله‌ی قرار دادن شبکه‌های کاهش صید ضمنی یا پانل‌های چشمه مربعی در قسمت‌هایی از تور کف‌روب، به گونه‌های خاصی از ماهیان گرفتار شده اجازه فرار داد. مطالعات نشان داده که صید کف‌روب میگو بیشترین صید ضمنی را به همراه دارد.
این تورها برای کشیده شدن در آب‌های میان‌سطحی، عمیق و بر کف دریا استفاده می‌شود. باید به این نکته توجه داشت که این عمل باعث آشفتگی و بر هم خوردن توازن در زندگی دریایی می‌گردد. اگر چه امروز صید به روش ترال به شدت در برخی از کشورها کنترل می‌شود، ولی این روش صید هدف بسیاری از اعتراضات زیست‌محیطی می‌باشد. نگرانی‌های زیست‌محیطی مرتبط با ترال به دو حوزه مربوط می‌گردد: استفاده بیش از حد از ترال و آسیب‌های فیزیکی که ترال به بستر وارد می‌کند.
این کشتی ها مجهز به ردیاب کوچ و گله ماهیان هستند و علاوه بر صید در آب‌های آزاد به تازگی در محدوده ۵ - ۶ مایلی اقدام به صید انواع ماهی می‌کنند.
روش صید ترال در منطقه باعث نارضایتی صاحبان نهصد فروند قایق صیادی سبک که در آب‌های ساحلی چابهار و کنارک صید می‌کنند شده است.
این صیادان به خبرنگاران گفتند: کشتی‌های ترال با تخریب کف دریا، زیستگاه‌ها و بستر زندگی ماهی‌ها را از بین می‌برند و برای دیگر صیادان منطقه به جز ضرر ارمغان دیگری به همراه نمی‌آورند.
به گفته این صیادان، مالکان کشتی‌های ترال روزانه صد تا دویست میلیون تومان درآمد دارند و از افراد بانفوذ هستند.
صیادان بنادر چابهار و کنارک با بیان این که با روش صید ترال در استان‌های دیگر ساحلی به شدت برخورد می‌شود، برخورد با این کشتی‌ها و توقیف آن‌ها را خواستار شدند.

استفاده از ترال به واسطه اثرات زیست‌محیطی بحث‌ برانگیز است. از آن‌جا که ترال کف شامل کشیدن ابزار سنگین ماهیگیری در کف دریاست، می‌تواند تخریب‌هایی در مقیاس بزرگ در کف اقیانوس‌ها ایجاد نماید، از آن جمله شکستن مرجان‌ها، خسارت به زیستگاه و حذف جلبک‌های دریایی می‌باشد. مهم‌ترین اجزای تأثیرگذار ترال تخته‌های صید هستند که می‌توانند چندین تن وزن داشته باشند و شیارهای عمیقی در کف دریا ایجاد کنند و ساختار زنجیر پایینی نیز که معمولاً به لبه پایین تور متصل بوده و همیشه با کف دریا در تماس باقی می‌ماند. بسته به نوع ساختار زنجیر پایینی ممکن است سبب جابجایی سنگ‌های بزرگ یا تخته سنگ‌ها شده، آن‌ها را همراه با کشیدن تور بر هم بزند یا به موجوداتی که حرکتی ازخود ندارند صدمه زده و همچنین رسوبات بستر را بر هم زند. این اثرات باعث کاهش تنوع گونه‌ها و تغییرات زیست‌محیطی به سمت رشد موجودات زنده فرصت طلب می‌شود. این تخریب بسیار شبیه به قطع یکسره درختان در جنگل است.
اختلاف اصلی بر سر کف‌روبی نگرانی در مورد شدت و طول مدت آثار به‌جا مانده‌است. مخالفان بر این باورند که این تأثیرات گسترده، شدید و طولانی‌مدت هستند. مدافعان معتقدند که تأثیر عمدتاً محدود و از شدت کم در مقایسه با حوادث طبیعی برخوردار است. با این حال، بسیاری از حوادث طبیعی دریا که باعث اختلال در بستر می‌شوند، در آب‌های کم عمق اتفاق می‌افتند. در آب‌های عمیق و نیمه‌عمیق، ترال کف می‌تواند به عنوان تنها عامل مهم تأثیرگذار در بستر باشد. ترال کف در بسترهای نرم نیز باعث بر هم زدن رسوبات بستر و جابجایی مواد جامد معلق در آب می‌گردد. یک تور ترال کف می‌تواند در هر ساعت بیش از ده برابر میزان آلودگی جامدات معلق در آب نسبت به مواد معلقی که منتج از همه فاضلاب‌های شهری، صنعتی، ماشین‌های لایروبی رودخانه و عملیات دفع در کالیفرنیای جنوبی می‌شود را ایجاد کند. این‌ها را می‌توان به صورت لکه‌هایی تیره در عکس‌های دریایی با کیفیت بالا که توسط گوگل ارث (Google earth) از آن‌ها عکس‌های دریایی با کیفیت بالا تهیه، به وضوح مشاهده کرد. وقتی لکه‌های تیره توسط تور کف‌روب در زیر محدوده ترموکلاین تولید می‌شود، بر روی سطح پیدا نیستند، اما کمترین اثرات غیرقابل مشاهده آن‌ها هنوز هم رخ می‌دهد، از این تأثیرات پنهان می‌توان به انتقال مداوم مواد آلی آلاینده به زنجیره غذایی دریایی اشاره کرد.
در نتیجه این فرآیند گستره وسیعی از گونه‌ها در سراسر جهان تهدید می‌شوند. به‌طور خاص، ترال می‌تواند مستقیماً با شکستن جزایر مرجانی و دفن آن‌ها در رسوبات، این جزایر را بکشند. ترال علاوه بر این می‌تواند به‌طور غیرمستقیم باعث مرگ مرجان‌ها به وسیله‌ی زخمی‌کردن بافت مرجانی، جدا کردن آن‌ها از صخره‌ها و آسیب‌پذیر نمودن آن‌ها دربرابر عفونت شود. اثر تورهای شیوه‌های مختلف ماهیگیری در جمعیت جهانی مرجان‌ها توسط بسیاری از دانشمندان بسیار نگران‌کننده اعلام شده‌ است. پژوهش‌های منتشر شده نشان داده است که ترال میان سطحی آب سرد موردنیاز مرجان pertusa Lophelia از بین می‌برد، این مرجان زیستگاه مهمی برای استفاده بسیاری از موجودات زنده در آب‌های عمیق می‌باشد. ترال میان سطحی یکی از پاک‌ترین روش‌های صید است که معمولاً تنها یک گونه را صید می‌کند و آسیبی به بستر دریا نیز وارد نمی‌کند. با این حال گروه‌های زیست‌محیطی ابراز نگرانی کرده‌اند که این روش صید ممکن است مسئول حجم قابل توجهی از صیدهای ضمنی، به خصوص پستانداران دریایی (دلفین، گرازماهی و نهنگ) باشد.
لذا از مسئولان محترم خواهشمندیم صید ترال کف با کشتی‌های ایرانی و غیرایرانی در منطقه دریای جنوب، دریای مکران (عمان) و خلیج فارس به صورت دائمی ممنوع گردد.

با تشکر

دکتر ابراهیم دلیری (صیادزاده) از تعاونی خدمات صیادی ۶۵۱۷ صید با قلاب سواحل نیلگون مکران هوتک