کارزار پلتفرم مستقل جمع‌آوری امضا

جناب آقای محمدمهدی طهرانچی
ریاست محترم دانشگاه آزاد اسلامی 

با سلام
بدینوسیله به استحضار می‌رساند پیرو حکم صادره در خصوص اخراج حناب آقای دکتر بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه دانشگاه آزاد و اقدام جنابعالی در متوقف کردن حکم تا زمان رسیدگی مجدد در هیئت عالی تجدید نظر دانشگاه که خود مایه امیدواری است، نکاتی را به عرض می‌رساند:
۱. امروز که شرایط حاکم بر جامعه ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند ترمیم اعتماد ازدست‌رفته مردم و تقویت امید در اذهان و قلوب جوانان کشور است، صدور حکم اخراج اندیشمند فرهیخته و فیلسوف زمان ما، دکتر عبدالکریمی که همه وجودش مشتعل از دردهای عمیق این جامعه است، قطعاً دیوار بی‌اعتمادی‌ها و ناامیدی‌ها را بلندتر و رفیع‌تر خواهد ساخت.
۲. دکتر عبدالکریمی در مقام یک فیلسوف حقیقت‌جو، سقراط‌گونه همه جد و جهدش در اندیشه و گفتار و نوشتار، این بوده که در ظلمات زمانه، در دست طالبان حقیقت چراغی بنهد. او با دعوت به حقیقت اصیل این عالم [حقیقت نامتعینی که ورای همه تفسیرهای ایدئولوژیک و تئولوژیک و در پس متدلوژیسم علم دوران جدید می‌تواند به فهم آید]، کوشیده است چشم آدمی را به نور حقیقی ایمان روشن سازد.
او با ارج‌نهادن به نیروهای اصیل این کشور که دل در گرو صلاح و آبادی و درخشش این سرزمین دارند، همواره گروه‌های مختلف را به همدلی و اتحاد و دوستی برای کشور شدن کشور و ساختن این مرزوبوم که خون‌های گران‌بهایی در راه اعتلای آن ریخته شده، همواره کوشیده است تا شکاف‌های موجود را بین گروه‌های مختلف جامعه ترمیم کند و از آنان دعوت کند تا با اندیشیدن به مسائل عمیق کشور، به جای ناسزا گفتن به تاریکی‌ها شمعی بیافروزند و همدلانه به حل مسائل بیاندیشند.
او در مقام یک فیلسوف اصیل، صرفاً با متعهد دانستن خویش به حقیقت، خود را وامدار هیچ فرد، گروه و نهادی ندانسته و بدون در نظر داشتن مصالح خویش، با تفلسف و در سطحی فراتر از فهم رایج، همواره به شناسایی معضلات و بحران‌های فعلی و آینده این کشور می‌اندیشد و می‌کوشد همگان را نسبت به این گره‌ها و بحران‌ها تذکار دهد و در این مسیر، نه از به خطر افتادن جایگاه و موقعیت و منافع خویش ابایی داشته و نه در انتقادهای دلسوزانه‌ و منصفانه‌اش جانبدار فرد یا گروهی خاص بوده است؛ چراکه نقدهای فیلسوفانه هر چند همچون دارویی تلخ و گزنده است، اما درمان آفات و لازمه بقا و رشد و بالندگی هر انسان و هر جامعه‌ای نیز هست. پذیرش نقد نیز نشان‌دهنده بلوغ آن فرد و جامعه است و اولین قربانی روند مبری‌دانستن افراد و نهادها از نقد، در واقع خود آن افراد و نهادها هستند.
۳. اعتبار دانشگاه نه به تعداد ساختمان‌ها و املاک آن و نه به کمیت مقالات منتشرشده و نه تعدد صدور مدارک آن است، بلکه به اساتید شاخص و پژوهشگران برجسته‌ای است که به دانشگاه اعتبار و آبرو می‌بخشند و دکتر عبدالکریمی نیز از زمره سرمایه‌های بزرگ این کشور است که دانشگاه از او و امثال او آبرو و اعتبار می‌گیرد، نه ایشان از دانشگاه اعتبار ستانند.
در نهایت از جنابعالی به عنوان ریاست محترم دانشگاه آزاد اسلامی و رئیس هیئت عالی تجدید نظر دانشگاه، انتظار می‌رود اگر عبدالکریمی‌‌‌ها را قدر نمی‌دانیم و بر صدر نمی‌نشانیم، لااقل با احکام تنگ‌نظرانه آنان را از فضای ارائه افکارشان محروم نسازیم. اجازه دهیم سقف تحمل آرای مخالف آنقدر رفیع گردد که آزاداندیشان بلندنظر و اندیشمندان اهل فکر و فرهنگ به راحتی در آن تنفس کنند و با کلام و سخن و نوشتار، فهم عمومی جامعه را نیز تا قد و قامت استوار و رفیع خود برکشند.