کارزار پلتفرم مستقل جمع‌آوری امضا

جناب آقای بهمن امیری مقدم
استاندار محترم کرمانشاه
جناب آقای ابراهیم رحیمی زنگنه
فرماندار محترم کرمانشاه
جناب آقای نادر نوروزی
شهردار محترم کرمانشاه
جناب آقای پوریا فخری
رئیس محترم شورای شهر کرمانشاه
جناب آقای صابر رحیمی
مدیرکل محترم ورزش و جوانان استان کرمانشاه
جناب آقای نریمان رحمانی
رئیس محترم هیئت ورزش های همگانی استان کرمانشاه
جناب آقای احد جلیلیان
مدیر کل محترم محیط زیست استان کرمانشاه
جناب آقای محمودرضا شهلایی
مدیر عامل محترم شرکت آب منطقه‌ای

درود و عرض ادب
حدود ۱۵ سال است که ماهی‌گیری (رشته کارپ_کپورگیری) در ایران به عنوان ورزش به رسمیت شناخته شده است و در زیرشاخه‌ ورزش‌های همگانی‌ است. در همه‌ این سال‌ها ماهی‌گیرانِ ورزشی تلاش‌های بسیاری برای فرهنگ‌سازی و ترویجِ ماهی‌گیریِ ورزشی (بگیر و رها کن) کرده‌ و علاقه‌مندان چشم‌گیری به سوی این ورزش روانه‌شده‌اند و امروزه در ایران یکی از ورزش‌های پرطرفدار با ورزش‌کاران جاافتاده است. با وجود این، یک مشکل اساسی وجود دارد!
از آن‌جاییکه اغلب ماهی‌گیران ورزشی، مقیم کرمانشاه و شهرها و استان‌های اطراف‌ هستند و پتانسیل بسیار بالایی استان ما در این رشته ورزشی و خانواده محور دارد، متأسفانه در حال حاضر به دلیل نبود دریاچه‌ اختصاصی در مرکز استان یا اطراف آن، ماهی‌گیران ورزشی تحت فشارند؛ از جمله هزینه‌های مالی و زمانیِ مضاعف برای رسیدن به دریاچه‌های شهرهای دور دست(حدودا ۵۰۰ تا ۸۰۰ کیلومتر دور تر از کرمانشاه)، تا جاییکه برخی از ورزشکاران، ناامید شده و با سرخوردگی لوازم ارزشمند و پرهزینه‌‌ای که با عشق و ذره‌ذره جمع‌کرده‌اند را به فروش گذاشته‌اند!
ورزشکارانِ حرفه‌ای این شاخه که پتانسیل حضور در مسابقات بین‌المللی و المپیک را دارند، در کرمانشاه و اطراف آن هیچ باشگاهی منطبق با استانداردهای اولیه ندارند که صرفاً در اختیار ورزشکارانِ این رشته باشد.
از منظر حفظ سلامت محیط‌زیست، یکی از دلایل تأسیس باشگاه‌های ماهی‌گیری برای در امان ماندنِ آبزیان و طبیعت بکر مثل سدها و رودخانه‌هاست که پس از گرفتن ماهیِ هدف و وزن‌کشی و عکس، با لوازم مخصوصِ مراقبت از ماهی، مجدداً ریکاوری‌شده و با احتیاط در آب رهاسازی‌می‌شوند و فواید بسیاری از جنبه‌های گوناگون دارد:
۱- ورزشی روان‌درمانگر برای کاهش فشارهای روحیِ دنیای نوین، مخصوصاً در دوران کرونا که این فشارها بیشتر شد.
۲- از آن‌جاییکه ورزشی‌ است در فضای باز، هزینه‌های مضاعف باشگاه‌های مُسقف را ندارد.
۳- ورزشی برای تمام سنین مخصوصاً کودکان که اغلب در فضاهای بسته سرگرم بازی‌های مجازی‌‌اند، همچنین برای بهبود روحیه‌ سالمندان بسیار تأثیرگذار است. در حال حاضر اغلب ماهی‌گیرانِ ورزشی بزرگسالانند. این ورزش به موازات لذت‌بخشی و چالش‌های خاص‌اش به نوعی مراقبه، تمرکز و لمس‌کردن و یکی‌شدن با طبیعت است و جنبه‌ معنوی درون را تقویت‌ می‌کند. (رها کردن مادیات، رهاسازیِ ماهیِ گرفته‌شده در آب به‌جای خورده‌شدن.)
۴- پاکسازی طبیعت پیرامون در اولویت هر ورزشکارِ ماهی‌گیری‌ست و از طرفی مداوایِ ماهی‌های از قبل آسیب‌دیده که به‌وفور دیده‌ می‌شود کاری بس مفید و در آخر رهاسازی و بازگشت ماهی به زندگی‌ست. لازم به ذکر است، چون‌ کپورها از بخش neocortex واقع در مغز که مختص حس درد است، بی‌بهره‌اند و فاقد پایانه‌های سلولی nociceptor هستند، جای قلاب برایشان دردناک نیست و همچنین در ماهی‌گیریِ ورزشی از قلاب‌های مخصوص و بدون خار(باربلس) استفاده‌ می‌شود و سپس جای قلاب با اسپری مخصوص ضدعفونی می‌شود (کپور در این مراحل بر روی تشکِ ویژه نگهداری و آب‌رسانی‌می‌شود).
۵- رشته‌ کپورگیری در سطح جهانی به عنوان یک ورزش المپیکی بزرگ و درآمدزا (جذب توریست، حضور ماهی‌گیران سایر کشورها، فروش لوازم این ورزش و دنیایی از طعمه‌های ویژه‌ کپور) شناخته‌شده‌ و دریاچه‌های مصنوعی و طبیعی بر مبنای استانداردهای جهانی با انواع کپورهای سایز (بین ده تا پنجاه کیلو) اختصاص‌داده شده است.
ما امضاکنندگان این کارزار، خواستارِ حمایت جدی و فراهم‌کردنِ شرایط برای راه‌اندازی و اختصاص‌دادنِ دریاچه‌ای تخصصی (حداقل یک باشگاه در کرمانشاه یا اطرافِ آن) برای ماهی‌گیرانِ ورزشی (بگیر و رها کن) هستیم.
همچنین در صورت اختصاص یک دریاچه به این ورزش مفرح و خانواده محور، کمیته ماهیگیری استان کرمانشاه به پشتوانه ماهیگیران ورزشی آمادگی خود را جهت ساماندهی و شارژ ماهی در آن دریاچه را دارد.

با تشکر