کارزار پلتفرم مستقل جمع‌آوری امضا

جناب آقای رئیسی
رئیس محترم جمهوری اسلامی ایران
جناب آقای نوری
وزیر محترم آموزش‌وپرورش

با سلام
همان طور که مستحضرید، در هفدهم آذرماه سال جاری اتفاق ناخوشایندی برای سرویس دانش‌آموزی منطقه ماهی‌دشت کرمانشاه به وقوع پیوست؛ حادثه‌ای هولناک، که موجب مرگ دو دانش‌آموز بی‌گناه و مصدوم شدن سایر دانش‌آموزان شد. متأسفانه وقوع این حوادث دردناک اتفاقی تازه در کشورمان نیست و ما بارها شاهد وقوع اتفاقاتی این‌چنینی بوده‌ایم.
در وقوع این حادثه عوامل بسیاری دخیل است که یکی از آن‌ها نبود سرویس ایاب‌و‌ذهاب مناسب و امن است. سرویس ایاب‌وذهاب، خدمتی است که برخی مدیران و رؤسا برای تسهیل کار نیروهای خود، به‌شکل رایگان در اختیار استفاده‌کنندگان قرار می‌دهند. کارخانه‌ها، شرکت‌ها، دانشگاه‌ها، بیمارستان‌ها و نیز برخی از مجتمع‌های تجاری، از جمله مراکزی هستند که به‌طور معمول دارای سرویس ایاب‌وذهاب رایگان و مناسب هستند.
بدون شک کیفیت در ارائه خدمات ایاب‌وذهاب، به‌خصوص در بخش نقل و انتقال دانش‌آموزان مدارس و معلمان از حساسیت ویژه‌ای برخوردار است. این مهم به‌خصوص برای مدارس روستایی و مناطق محروم، به‌مراتب کارکرد مهم‌تری دارد. اما اهمیت این مسئله تا چه اندازه مدنظر مسئولان است و برای آن چه کاری‌هایی انجام گرفته است؟
در مناطق شهری، سرویس مدارس به‌دلیل واگذاری به اولیای دانش‌آموزان، با مشکلات کمتری روبه‌رو است و نظارت بیشتر و بهتری بر آن وجود دارد، اما متأسفانه آنچه به‌عنوان سرویس مدارس در مناطق روستایی و مناطق محروم مورداستفاده قرار می‌گیرد، با ملاک‌های یک سرویس امن فاصله‌ای بسیار دارد.
یک سرویس خوب باید بتواند امنیت و آسایش را در سفر تأمین کند، در زمان و هزینه صرفه‌جویی داشته باشد، از راننده متعهد و باتجربه برخوردار باشد، خودروی مورداستفاده باید مدل بالا و به‌روز باشد، از بیمه شخص ثالث و بیمه بدنه، گواهینامه‌های ایمنی و بهداشت بهره‌مند باشد و به سیستم‌های سرمایشی و گرمایشی مناسب و مطلوب مجهز باشد.
اکثر سرویس‌های مورداستفاده در مناطق بین‌شهری از بسیاری از این ویژگی‌ها برخوردار نیستند. پراکندگی دانش‌آموزان در روستاهای مختلف، فقر مالی، عدم برخورداری خانواده‌ها از خودروی شخصی و... از دلایل عمده راضی شدن خانواده‌ها و دانش‌آموزان به استفاده از خودروهای فرسوده و مستهلک است. خودروهایی که بیش از ظرفیت و افزودن بر تعداد مجاز سرنشین دارند و رانندگان آن افراد بومی و محلی هستند.
عموماً نام سرویس مدارس، ذهن مخاطب را به سرویس دانش‌آموزی می‌کشاند، در حالی‌ که خیل کثیری از معلمان، به‌ویژه معلمانی که در مناطق روستایی و بین‌شهری و مناطق محروم تدریس می‌کنند -مناطقی که از محل سکونتشان فاصله بسیار دارد- نیز مجبور به استفاده از سرویس هستند. متأسفانه هزینه‌های بالای یک سرویس خوب بسیاری از ایشان را نیز مجبور به استفاده از سرویس‌هایی می‌کند که بسیار با آنچه به‌عنوان سرویس مناسب تعریف شده، فاصله دارد.
پس آیا بهتر نیست در راستای حفظ سلامت روحی و جسمی معلمان و دانش‌آموزانی که محل تدریس و تحصیل آنها از محل سکونتشان فرسخ‌ها فاصله دارد، چاره ای اندیشیده شود؟ ما امضاکنندگان این کارزار، از شما مسئولان محترم خواستاریم با فراهم کردن امکان سرویس رایگان برای ذی‌نفعان این نامه، با هدف سامان‌دهی بهتر سرویس مدارس و همچنین با تفویض اختیار به مدیران مناطق و نواحی که در شرایط نامساعد آب و هوایی امکان تعطیلی مدارس و برگزاری کلاس در فضای مجازی را داشته باشند، معلمان و دانش آموزان را یاری کنید تا بیش از این شاهد این حوادث دلخراش نباشیم. 

و من الله توفیق